~#*:pu-e-ng:*#~'s profileSpace ของ ~#*:pu-e-ng:*#...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
October 18 ม่ายบอกหรอกวันนี้มาอัพสเปซอีกแล้วววววว คนมันกำลังอินอ่ะนะ อินอะไรน่ะหรอ? ม่ายบอกหรอก ฮ่าๆๆๆ
แล้ววันนี้มาอัพเรื่องอารัยน่ะหรอ? ม่ายบอกหรอก 555
ถ้าไม่บอกแล้วจะมาอัพเพื่อ .... เพื่ออัพไง กวนตรีนดีมั้ยเนี่ยยย
วันนี้ไปเที่ยวกับ... คนที่รู้ว่าครัย ลอร์ด วัน เดอะ มอล ในแฮรี่งัย (แป้ก)
ไปเที่ยวก่าเบลทมา เหอๆ ชั้นนั่งรอมานเกือบ 1 ชม.
และเมื่อมันมาก้อนั่งอีกประมาน 1 ชม.
อืมม์ นั่งกันว่างๆ ก้อปาไป 2 ชม.แล้ววว
จากนั้นก้อเมื่อย ตึ๊ด อ่ะ เรยไปเดินเล่นดีก่า ไปเดินสกายวอร์ค
ลมเย็นดี แล้วก้อรอห้างเปิด โดนลากไปนู่นมานี่
ชั้นจะไม่บ่นๆๆๆ เพราะมันสั่งห้ามอ่ะ เหอๆๆ
กว่าจะตัดสินจัยว่าจะทามรัยได้นี่ อืมม์ หมดไปครึ่งวันแล่ว
ตอนแรกไปพารากอน ชั้น5 นั่งที่นุ่มๆ แต่ทำไมเดกมาแตมันมากันอย่างกะดงดอกเห็ด
มากันเยอะไปไหนเนี่ย ไม่ส่วนตัว ตอนแรกนึกว่าจะคนไม่เยอะ เซ็งเรย
ในที่สุดก้อตัดสินจัยได้ว่าจะไปทามอารัย นั่นคือ ดูหนัง
เดินเลือกโรงกานเมามันมาก เดินไปกลับ ไปมา อืมม์... โน คอมมเม้น
จากนั้นก้อเลือกไปซะที คืออยากดูเรื่อง เพื่อน แต่ทำไมไม่มีฟระ
ก้อเรยคิดสั้นๆ เรื่องไรฉายเรวก้อเอาเรื่องนั้นแหละ
ก้อเรยได้เรื่อง รักไม่จำกัดนิยาม เกือบได้ดูโดเรมอนแล้วว เฮ้อออ
ให้พุดเกี่ยวกับหนังหรอ อืมม์ ...โน คอมมเม้น อีกเช่นเคย
มันก้อเส้าหรอกนะ ถ้าตั้งจัยดู
แต่พอดีเราตั้งจัยดูอย่างอื่นน่ะสิ อ่ะๆ ดูครัยหรอ? ม่ายบอกหรอก เหอๆ
ประเด็นมันอยู่ที่ในโรงน่ะแหละ แต่เกิดไรขึ้น ก้อไม่บอกหรอก
ต้องเซนเซอร์ 5555 บร้าเหรอ ไม่ใช่แล้วววว
แต่ไม่เล่าอ่ะ มีปันหาหรอ
จากนั้นก้อไปกินข้าวบ่ายกานและกินไอติม
ครัยบางคนก้อม่ายรุ กินได้เลอะเทอะอย่างแรงง
กินเปนเดกๆ ไปได้
วันนี้ยิ้มแฉ่งงงงงง
ปล. คิดถึงคนที่ไปเที่ยวด้วยวันนี้
รักคนกินไอติมเลอะปาก 55
October 08 คนที่แคร์มากที่สุดเฮ้ออออออออออ หลังจากที่ปิดเทอมมา ก้อมั่ยได้มาอัพเรย วันนี้เรยถือโอกาสมาอัพซะหน่อย มันเริ่มจะเน่าแล้วอ้ะ
ช่วงปิดเทอมที่ผ่านมานี่ เหมือนไม่ได้ปิดเรย เหตุเพราะว่าไป รร. เกือบทุกวัน ไปฟังผลซ่อม ไปซ่อม และก้อไปหาคนบางคน
ไปโคดเช้ากลับก้อต้องบ่าย ก้อไม่รุ้เหมือนกันว่าเรานั่งทนรอไปได้ยังไง
ทั้งๆที่เปนคนที่"เกลืยด" การรอคอยที่สุด ต้องไปเช้า เพื่อไปนั่งรอตอนบ่าย เพื่อซ่อม
ไป รร. ประมาณ เกือบ 2-3 วัน แถมวันศุกร์ยังไปเที่ยวกับเพื่อนอีก สนุกดี นานๆทีจะได้เที่ยวแบบบ้าๆ ปล่อยๆตัว
ที่มาอัพเนี่ย ไม่ได้มาอัพเรื่องปิดเทอมหรอกนะ มาอัพเรื่องคนๆนึง
ที่ตอนนี้แคร์มากมาย แต่เค้าเปนคนคิดมากอ้ะ สงสัยชอบฟังเพลงของ แดน-บีม ล่ะมั้ง(มุขเสี่ยวมากอ้ะชั้น)
คือ เค้าเปนคู่หมั้นของเราเอง เรารักมากเรยนะคนๆเนี้ย ใครมายุ่งนะ หวงๆๆๆ จะกระโดดกัดคอ งับหูเรย 555+
คือ เอาไงดีอ่ะ กลัวเขียนมากแล้ว คนอื่น มาอ่านจะหาว่าเน่า แต่ก้อสันยากับเค้าแล้วนี่นาว่าจะมาอัพเกี่ยวกับเค้า
อืม... เขียนอารัยถึงดีอ่า ให้มาเขียนแบบนี้ ก้อเขียนไม่ถูกเหมือนกันน๊า
อืม ก้อสนิทกันมาเกือบเดือนแล้วล่ะมั้ง ก่อนหน้านี้ก้อคุยๆกันน มาแล้ว
แต่ 1 เดือนที่ว่าเนี่ย คือ ช่วงสวีทของคู่หมั้นกันอ่ะ ก้อคนมานเปนคู่หมั้นกันนี่นา
พุดแบบนี้ คนที่รุ้เรื่องแล้วก้ออ่านแล้วถึงจะเข้าจัย
อืมๆสงวนไว้ ก้ออยากบอกเทออ่ะนะ ถ้ามาอ่าน
แต่คงมามั้ง ว่า ช้านร๊ากเทอที่สุด และก้อมากๆๆๆๆๆๆๆ มากของมากเรย
แม้ปิดเทอมจะไม่ได้เจอกัน แต่ชั้นก้อคิดถึงเทอทุกวัน จนจะเปนบ้าอยู่แล้ว
เขียนแบบนี้ส่อเกินไปหรือป่าวเนี่ย ฮะๆๆๆๆๆ
แต่ก้อจาเขียน รักเทอมากเท่ากับอารัย จำได้ป่าว
เพิ่งบอกไปเมื่อคืนเองนะ
มองเหนสิ่งนั้นเมื่อไหร่ก้อ อย่าลืมนึกนะ
ว่า เรารักเทอออ
คราวนี้อัพได้น้ำเน่าที่สุด แต่เพื่อเทอชั้นก้ออัพอ่ะนะ
คิดถึงนะ อัพแค่นี้ก้อพอ เพราะว่ามันจะเน่าเกินไปแล้ววว
รักเทอนะ
August 27 CraZy Friends 5/1อ๊ากกกกซ์ (ทักทายแบบก๊อซซิล่า) มาอัพอีกแล้ว พอดีมานขำๆ เรยต้องมาอัพซะหน่อย อิอิ
วันนี้มาอัพ เรื่องราวความเป็นไปในห้อง 1 ที่ทู้กกกคนกำลังบ้า อย่างรุนแรง อ่านมาแค่นี้ก้อพอรู้แร้วอ่าดิ ถูกต้องมานคือเรื่องของ
ไอด้อล เบลท์ ที่เพื่อนๆกำลังเครซี่ กันอย่างรุนแรง แบบเอาเสือ สิงห์ กระทิง แรด มาฉุดก้อเอาไม่อยู่
สาเหตุก้อต้องโทดตัวมันเองที่ดัน ดัง ขึ้นมา จนเพื่อนในห้องเราบ้า ตั้งแฟนคลับให้มานไปแล้ว
หนึ่งในแฟนคลับที่โดน เราที่สุดก้อคงจะเป็นไอวิว เนี่ยแหละ หน้าตามันเวลาบ้าใคร โอ๊ว ไม่อยากจะเซด ได้ใจสุดๆอ่ะ
วันนี้ คุนไอด้อล ก้อผ่านที่ห้อง โอ้ เหล่าแฟนคลับทำตัวตลก ตามไปถึงห้องน้ำแล้ว ตามแบบ กรี๊ดๆๆๆ ฮาอ่ะ เวลาเหนหน้าพวกมาน
ไม่คิดว่าเพื่อนห้องเราจะบ้ากานได้ขนาดนี้ มีเขียนรายชื่อแฟนคลับบนกระดานด้วยอ่ะ แต่มั่ยเข้าจัย ชื่อตูมานไปปรากดบนนั้นได้ไง
เราไม่ใช่แฟนคลับซะหน่อย เพราะเราไม่ได้บ้าขนาดน้าน
แอบรู้สึกผิดนิดนึง ที่เอาเมวมันไปให้เพื่อน ไม่รุ้โกรธป่าวนะ แต่ให้ไปแล้วอ่ะ ถ้ามีไร ก้อเปลี่ยนเมวหนีละกาน
แต่เรื่องเบอร์ เราไม่รู้เรื่องนะ น่านแหละ ตอนเย็น เราก้อเอาไอด้อลไปที่ห้องให้เพื่อนแกล้งเล่นๆ (ขอโทดที)
ไม่รุโดนอะไรไปบ้าง น่าสงสารจริงๆเรย สงสัยคงไม่กล้ามาห้อง 1 อีกเป็นแน่แท้
เวลามาก้อระวังตัวหน่อยนะ อย่าพยายามเดินคนเดียว ถ้าถูกฉุดไปทำอะไร
จะมาโทด คนอย่างเราไม่ได้นะ เพราะเราไม่ได้ยุยงเพื่อนๆ
แต่มานเปนกานเอง
ปล. อัพนี้แบบขำๆ
หวังว่าเพื่อนคนไม่ยำตูนะ ช่วยกานขนาดนี้แล้ว
August 26 Happy CAMP~Bonjour , Hello , Ni-Hao , Sawasdee ทักกันแม่ง 4x4 ภาษากันไปเรย อัพคราวนี้อารมดีมั่กๆอ่ะขอบอก ทำมายอ่าหรอ
ก้อเพราะว่าเพิ่งกลับจากค่ายมาหมาดๆเรย ความสนุกยังคงอยู่ เวลาเขียนก้อเรยจะได้ฟิวลิ่งนิดส์นึง
ก้อเริ่มจากขึ้นรถเรยละกาน ก้อไม่มีไรมากอ่ะ นอนๆซะส่วนใหย่ แล้วก้อคุยก่าหนมเรื่องแฟนมัน ฮา มาก หนมกลายเปนแมลงสาป มี เรด้า ติดดัว รู้ว่าแฟนอยู่ตรงไหนในรัศมี 3 เมตร
มีท่าประจำด้วยอ่ะ ตลกดี เวลาแซวมาน จากนั้นแวะชิดชนกก้อไม่มีอะไร เดิมๆ เราสั่งชาเย็น แต่ขอบอกว่าเจ๊เค้าชงได้ไม่ละลายเอาซะเลย เป็นก้อนเวลากิน แต่เอาเหอะ พอให้อภัย
เมื่อมาถึงค่ายก้อทำกิจกรรมไปเรื่อยๆ ไม่มีไรน่าสนใจ จากนั้นช่วงเวลากลางคืนก้อมาถึง เป็นช่วงเวลาที่รอคอยที่สุดของการมาค่าย นั่นคือ การนอนดึกๆ ชอบที่สุด ถ้ามาค่ายแล้วนอนเร็วนะ
เซ็งตายเรยอ่ะ คืนแรก ลูกก่าคุนคู่หมั้นก้อลงมาเร่นโอฯ ด้วยกาน หนุกๆ วันนั้นมือขึ้นมากอ่ะ ชนะ ลูกแล้วก้อคู่หมั้นด้วย
ชนะแบบสะจัยสุดตีน เพราะ ว่าที่ผ่านมาไม่เคยชนะ แล้วคราวนี้ชนะแบบว่า คู่หมั้นต้อง พาส ตลอด ลงไม่ได้ ฮ่าๆ เป็นเวลาที่สะจัยสุดยอดอ่ะ คืนนั้น ก้อเร่นปาเข้าไป นอนเกือบตี 2มั้ง
ตื่นตี5.45 ก้อโอพอมีเวลานอน ตื่นมาได้อย่างแจ่มใส
กิจกรรมวันที่ 2 ก้อมะมีไรน่าสนใจ นอกจากละครห้อง แต่ละห้องแสดงก้อโอเคอ่ะ พอดูได้ แต่ห้อง2 สนุกที่สุดเรยอ่ะ คราวนี้ เวทีนี้ทามคู่หมั้นเราแจ้งเกิดเป็น ไอด้อล ด้วย
ห้องเรานี่กลายเป็นแฟนคลับกันไปแล้ว อย่างถ้วนหน้า ก้อมันดันแต่งหล่อ กระชากจัยห้องเราจนบ้าไปแล้น .... แต่แอบมีเรื่องเส้าเกิดขึ้น เพราะเราไม่ได้ฝากมือถือ แถมเอาเกมไปเล่นอีก เรยโดนยึด ร้องไห้เรยอ่ะ ครูให้มาสารภาพผิดนะ แต่ต้องโทษความอ่อนแอของตัวเองที่ไม่กล้ายอมรับ ออกไปพูดหน้าทุกคน หลังจากเรารู้เรื่องเราก้อไม่เปนอันทามอะไรเรย
เรยอดดูคู่หมั้นเร่นเรย มัวแต่เส้า แต่หลังจากจบเรื่องนั้นมันก้อจบจริงๆอ่ะ เพราะเราก้อยังเอาเกมมาเล่นต่อ (ตกลงสำนึกมั้ยเนี่ย)
คู่หมั้นก้อมาเล่นด้วยกันอีกแล้ว แต่คราวนี้เร่นไม่หนุกเพราะเราหงุดหงิดบ้าอะไรก้อไม่รู้ เรยเล่นไม่มันส์ จากนั้นก้อตกลงก่าคู่หมั้นว่าจะอยู่โต้รุ่งกันอ่ะ คือ หลังจากเลิกกิจกรรมโดนด่าเรื่อง
ของเถื่อนมันก้อเที่ยงคืนแล้วอ่ะ ต้องตื่น 6 โมง ก้อเรยกะโต้รุ่งกัน ก้อนอนๆเล่นไปเงี้ย ทั้งๆที่สันยาว่าจะไม่หลับ แต่เรากลับสัปหงกอ่ะ หลายรอบมากมาย คู่หมั้นเรยต้องมานั่งปลุก จากนั้นก้อคุยบ้า คุยบอกัน ไป เราคุยโคดไม่รู้เรื่อง เพราะจิตเราล่องไปแล้ว สติไม่อยู่ คุยงง แถมละเมอแปลกๆอีกต่างหาก อายชิปเรยอ่ะ เวลาทำสถิติ คือ 4.22 ไม่อยากจะเชื่อว่าถ่างตาอยู่ไปได้ไง อีกแค่ ประมาน 75 นาที ก้อจะโต้รุ่งได้แล้วเชียว แต่พอตื่นมา ไม่อยากเซดว่า หน้าเบลอมาก
ตอนเช้าต้องนำภาวนาก่อนกินข้าว เราภาวนาแบบจะหลับมาก ก้อเมื่อคืนมันไม่ได้นอนนี่ฟ่า พอจะกลับขึ้นรถปุ๊บ เราก้อนอนปั๊บเรย แต่โทรสับดัง ให้ทายใครโทรมา... คู่หมั้นเอง โทรมาคุย นี่มันไม่ง่วงหรือไง แต่เราก้อคุยด้วยอ่ะ จนถึงชิดชนก ระหว่างทาง เพื่อนๆนะคะ ก้อแม่งแซวค่ะ ว่าเราก่าคู่หมั้นเปนอะไรกาน แล้วก้อแซวไม่เลิก ช่างมาน ไม่แคร์ นั่นแหละ พอขึ้นจากชิดชนก คู่หมั้นก้อโทรมาอีก เพื่อนเราก้อแย่งไปโทรกาน ถ้าทางมานจะบ้ากานไปใหย่แล้นนะ
หลังจากมาถึงรร.ก้อไปเดินเซ็นทรัลก่า พิดชี่ ณัฐ และก้อคู่หมั้น แต่พิดชี่ก่าณัฐ กลับไปก่อน เราเรยเดินต่ออีกนิด ค่อยกลับรร. เพราะพ่อยังไม่มารับ จากนั้นคู่หมั้นก้อหิวก้อเรยเดินไปกินแมคกัน แต่ก้อเปลี่ยนจัย มานั่งเร่นที่รร.ต่อ แล้วพ่อก้อมา แต่ขณะที่เดินอยู่นั้น มีคนเห็นด้วย วันจันโดนยำเละแน่เรย อยากตายฟ่า
เอาเหอะช่วยไม่ได้ ถ้าใครมาอ่านก้อช่วยภาวนาให้เรามีชีวิตรอดด้วยนะ อยากให้โดนยำรวมตรีนขอพวกเพื่อนๆเร้ย....โทษฐานที่สนิทก่าไอด้อลของพวกมัน
August 20 UNHAPPY BIRTHDAYโอ๊สสส โอ๊สสสส ทุกๆคน จริงๆแล้วก้อมีเราคนเดียวอ่ะแหละ
วันนี้เป็นวันดี เพราะมันคือ วันเกิด ของเราเองแหละ HAPPY BIRTHDAY TO ME
จริงๆแล้ววันนี้เป็นวันหยุดราชการ แต่ทำไมมาแตร์ ไม่หยุดฟระ แทนที่ช้านจะได้นอนอยู่ก่าบ้าน
ต้องแหกขี้ตามารร. หลังจากสุดสัปดาห์ มารธอน อ่าน ร้ายสุดขั้ว กะ ชั่วสุดขีด จนจบ 2 เล่ม เล่นหนาโคดอ่ะ
วันนี้ก้อเหมือนวันทั่วๆไป เหมือนพ่อก่าแม่จะจำไม่ได้แฮะ และก้อจำไม่ได้จริงๆด้วย ฮือๆ
เราเก๊าะน้อยจัยเป็นที่สุดเรย นั่งร้องไห้ตลอดทางมารร. พอมาถึง เพื่อนก้อบอกแม่ง ทำไมตาแดงฟระ
ก้อตูร้องไห้นี่หว่า ร้องไห้ในวันเกิด ซวยชิบ
คนแรกที่เมวมาแฮป คือ น้องกัณฑ์ ขอบคุนนะ ที่จำได้ ดีจัยจัง ไม่เจอกานตั้ง 2 ปี ยังจำกันได้อีก
คนต่อๆมาคือ เพื่อนรักช้านเอง หมิว ไง และตามมาด้วยพี่สาวสุดน่ารัก และคนที่ส่งมาคนสุดท้าย คือ เตย
จากนั้นไอพวกนี้ก้อเล่นแก๊กเดียวก่าเรา ให้เราหาของเอง เชอะๆ ปันยาอย่างเราจะหาเจอได้ไงฟระ
และก้อหาไม่เจอจริงๆ เพื่อนเรยต้องเอามาให้
จากนั้นทั้งวันก้อรอโทรศัพท์จากจ๋าที่บอกว่าจะโทรมา แต่ก้อไม่โทร
เราเรยต้องโทรไป แต่น้องนิวโทรมานะ หลังจากที่เราโทรไปแล้วไม่รับ ขอบคุนจ้ะ
วันนี้ดีจัยที่สุดเรย ได้ของขวันมากมาย
อย่างแรกคือ บุบคุง ของหมิว ต่อๆมาคือ
สมุกสุดกิ๊ปของเตย เยลลี่หนอนน้อย ของโจ เยลลี่เปรี้ยวปรี๊ดของ เข็ม และของลูกรักที่ยังมะได้...
และที่ดีจัยสุดๆ หมูน้อย พิกกี้คุง ของมะเหมี่ยวน้องร๊ากกกก
ดีจัยสุดๆหาไรเปรียบมะได้อีกแร้ว รักน้องคนนี้ที่สุดเรย
หลังจากได้ พิกกี้คุง มา เราก้อบ้าไปเรย
ได้คุนโทรศัพท์ก่าเหมี่ยวด้วย โว้ว ดีจัยที่สุด
ขอบคุนทุกคนที่แฮป เราและให้ของนะ ขอบคุนมากๆรักทุกคนที่สุดเยยยย
เปนวันเกิดอีกครั้งที่ดีของเรา รักทุกคนนะค้า July 04 Je vais à VSD โอ๊สสสส ทักทายแบบ Bleach ตอนนี้กำลังบ้าสุดๆ แต่มีแต่คนหาว่าต๊องซะงั้น ช่างมันเหอะ ไอ้พวกนี้พูดมา เดี๋ยวพัด 555+ ติดศัพท์จากการ์ตูนอีกแร้วว
หมู่นี้อัพ เสปซถี่ๆแต่ไม่มีคนมาอ่าน เซ็งคับพี่น้อง แต่ช่างมาน อ่านคงเดียวก้อได้ว้า
ช่วงนี้ก็เป็นช่วงแห่งความเศร้าโศก นั่นก้อคือเวลาของการสอบนั่นเอง ปีนี้สอบเร็วมากเรย ไม่มีความรู้อันใดบรรจุเข้าหัวเรย
ไม่รู้จะเอาไรไปสอบดี ก็เรยขอตายเอาดาบหน้าดีกว่า...
วันพุธที่ผ่านมามั้ง พี่เค้ามารร.อีกแร้ว มาบ่อยๆ เราก้อโดนเพื่อนล้อบ่อยๆ แต่เอาเหอะ วันนั้นเค้ามา แต่งซะสวยเชียวแต่ไปทำงานห้องวรัญ
พอเราถามว่ามาทำไมบ่อยๆ เค้าก้อดันบอกว่ามาทำงาน เราก้อเรยบ่น นึกว่าจะมาหาเราซะอีก เซ็ง แต่ช่างเหอะ เรื่องมันผ่านมาแย้วว
เด๋วจะเล่าถึงค่ายคำสอนที่ไปมาด้วย หนุกโคดๆๆ แต่ขอเล่าถึงการกลับไปวาสุ ก่อนนะ
ไปวาสุ มาวันนี้แหละ พอดีสอบเลิกเร็วก้อเรยชวนปั๊บไปด้วยกัน เพราะวันศุกร์มีติวฝ. ไปม่ายด้าย พอไปนะ ก้อไปก่อนน้องจะเลิกเรียน
ก็ไปไหว้ครูหลายคนๆ และก้อโดนรุ่นน้องมองเหมือนเป็นตัวประหลาดซะงั้น ทั้งๆที่ชุดแบบนร.มันก็เหมือนกาน ไม่เข้าใจ หลังจากนั้นก้อให้น้องเบส
ไปตามเหมี่ยวให้มาหาหน่อย โดยบอกว่ามีคนมาหา พอมะเหมี่ยวลงมาก็เลือกทางวิ่งมากอดกันไม่ถูกซะงั้น55+ ตลกมากเรย
จากนั้นปั๊บก้อให้เหมี่ยวไปตามคนอื่นๆมาคุยด้วย จากนั้นทุกคนก้อแห่กันมากอดแต่ปั๊บ ไม่มีใครคิดถึงตูซักคน เอาเหอะวะ
จากนั้นน้องก้อแยกย้ายกันไปทำเวร และตอนไปคุยก่าครูบุญล้อมก้อมีน้องพิมและพวกพ้องเดินมาหาปั๊บ เราเรยใส่ร้ายน้องๆเหล่านั้นซะเรย ว่าเข้านั่น
และจากนะนเราก้อกลับบ้าน โอ๊ยยย คิดถึงเหมี่ยวจริงๆเรยยยย
เอาละมาพูดถึงค่ายคำสอนหนุกๆดีกว่า ไปค่ายตอนแรกนึกว่าจะน่าเบื่อ แต่จริงๆแล้วก้อหนุกดีเหมือนกาน มีการปฏิบัติการstrawberry cheesecake mission 1,2 ตกเป็นของคุยจอย mission3 ของคุนเบลท์ ต่างฝ่ายต่างเล่าเรื่องรักๆใคร่ๆ ให้ฟัง ฟังแล้วมันส์จริงๆ เราเองยังไม่ได้เล่าอดีตอันขมขื่นของเราเรย555+ ถ้าอยู่นานก่านี้อาจได้เล่าก้อด้าย 55
มีเล่นปลาไหลและเล่าเรื่องผีด้วย ขี้เกียดเขีนยและถ้าใครอยากรุมาถามเองละกานจะได้เล่าให้ฟังแทน55
จบการเม้นแต่เพียงเท่านี้ รักทุกท่านนะคะ ว่าเข้านั่น
June 17 การมาเยือนที่ตกจัยโอ๊ส ค้าบบบ ทุกคน จะสังเกต(ถ้าสังเกต)อ่านะ ว่าหมู่นี้ เรามาอัพสเปซ บ่อยมาก แบบบ่อยโคดๆ ปกติ หายพระเศียรไป
ประมาณ 4-5 เดือนคับ เด๋วนี้อัพแม่งบ่อยเว่อร์ แต่ก้อจาอัพอยู่ดี อิอิ
วันนี้เรื่องที่มาอัพ ก้อเกี่ยวก่าคนๆนึง และเป็นคนๆเดิม นั่นแหละน๊า ก้อมีคนเดียวนี่หว่า
เรื่องมันก้อมีอยู่ว่า เมื่อวันพฤหัสฯที่แล้วอ่ะ พี่เค้าก้อกลับมาที่มาแตร์อีกครั้ง อย่างที่เราคาดไม่ถึง
เพราะเพิ่งมาเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว และก้อีกเช่นเคย เค้าก้อมาตอนที่เราลงไปแด้ก อีแล้วครับท่านเราเรยมะเจอ
เป็นแบบนี้ทู๊กทีเรย เซ็งค้าบ แล้วในขณะที่เรากำลังเดินอยู่ที่บันไดขึ้นตึกมานั้นเอง
เพื่อนที่เดินสวนกันก้อบอกว่า มะกี้มีพี่ใส่ชุดมหาลัย ถามหาที่ห้อง เราก้อสงสัยว่าใครวะ เพราะไม่คิดว่าจะเปนพี่เค้า
นึกว่าเปน พี่หลิว ไม่ก้อ พี่อุ้มไรงี้ ก้อเลยไม่ค่อยสนไรมั่กเท่าไหร่
พอเดินก้าวเข้าห้อง กลอย ก้อบอกว่าแก ไอ้ผึ้ง พี่...มาหา เราก้อตกจัยดิ
แอบดีจัยด้วย 555+ และเราก้อนั่งดูหนังต่อในห้อง เพื่อนมันก้อเรยถามว่า แกไม่ไปตามหา พี่เค้าหรอ
เราก้อกะจะไป แต่หนังกำลังเส้า(ข้ออ้าง) เราก้อเรยไม่ได้ไป ขรธที่ดูหนังอยู่นั้นเอง เพื่อนในห้องก้อตะโกน
ให้เรามองข้างหน้าต่าง พอเรามองปุ๊บก้อเหนพี่เค้าเรย ก้อเรยรีบแจ้นออกไปหา แต่พี่เค้ากลับ
โบกมือ และบอกว่าเด๋วมาคุย เราเรยกลับไปนั่งดูหนังต่อ หลังจากดูหนังจบ พี่เค้าก้อยังมะมาคุยก่าเรา
ไม่รุหายไปไหน เราเรยลากทีวีไปเก็บ ทำให้เหนว่าพี่เค้ากำลังคุยก่าเพื่อนห้อง 2อยู่
ซึ่งนานมากอ่ะ แทนที่จะมาคุยก่าเรา แต่ก้อช่างเหอะ หลังจากนั้นผ่านไปก่อนเข้าเรียนไม่กี่นาที
พี่เค้าก้อโบกมือ เรียกเราออกไปคุย เราก้อเรยออกไปคุยด้วย
และเราก้อคุยกันหน้าห้อง 1 คุยกันไป เราก้อไม่รุจะทำยังไงดี ไม่รุจะวางท่าคุยยังไง
จะพุดเรื่องไร แบบอายมากๆอ่า พอดีวันนั้นพี่เค้าแต่งมาซะสวย ยิ่งเห็นเรยยิ่งเขิน
พอออดดังเราก้อเรยขอเข้าห้องและพี่เค้าก้อโบกมือ บายๆ
พอตูเข้ามาในห้องเท่านั้นแหละ กลอยก่า ซันนี่แม่ง ล้อตูไม่หยุดเรย และยังบอกอีกว่า
ตูเก๊กตอนคุยก่าพี่เค้า ตูป่าวเก๊กซะหน่อย แค่ไม่รุจาทามไงต่างหาก
และหลังจากนั้น ไอ2 คนนี้แม่งก้อล้อตูมาตลอด จนวันศุกร์มันก้อยังไม่ยอมเลิกซะที
เอาเหอะก้อถือเป้นเรื่องดีๆ ที่เกิดขึ้นในสัปดาห์นั้น แฮปปี้ มากเรยค้าบบบบ June 07 วันไหว้ครูที่ดีหว่าดี.....เพิ่งจะมาอัพไปหยกๆ วันนี้ก้อมาอัพอีก พอดีมีเรื่องเกิดขึ้นน่ะ กลัวลืมเรยมาเขียนเอาไว้
ก้อเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้เอง วันไหว้ครู จะว่าดีมีนก้อดี ไม่ดีก้อไม่ดีน่ะแหละ
เรื่องแรก เส้าๆอ่ะ พานไหว้ครูได้ที่โหล่เรย แต่เราก้อไม่ได้ช่วยทำอะไร ถูกเตะกระเด็นให้ไปช่วยครูร้อยมาลัยซะงั้น
ก้อเอาเหอะ ทามจายอดทน ในพิธีแรกๆก้อเซ็งๆ ไม่ค่อยมีอะไร เหมือนปีที่แล้วๆเรยอ่ะ
จะมีตรงที่ลุ้นว่า เค้า คนนั้นจะมารึป่าว ตอนแรกๆรอๆไปก้อไม่เห็นใครมา ก้อนึกว่าเค้าจะไม่มาแล้ว
เราก้อเรยเซ็งอย่างบอกไม่ถูกเรย แต่แล้วก้อเริ่มเห็นรุ่นพี่เดินๆกันเข้ามา
เราก้อเรยนั่งจ้องว่า เค้า จะมารึป่าว แล้วเค้าก้อมาจริงๆด้วย...
ความรุ้สึกแรกที่มีเมื่อเห็น เค้า มันค่อนข้างสับสน จะว่าดีจัยมันก้แน่อยู่แล้ว เพราะหวังเอาไว้
แต่มันก้อแอบเจ็บๆ เสียจัยนิดนึง อย่างบอกไม่ถูกว่าเพราะอะไร
จากนั้นก้อนั่งจ้อง เค้า ตลอดพิธีเรย แต่พอเค้าเหมือนว่าจะหันมา เราก้อทำเป็นไม่มอง
ไม่กล้ามองหน้าจริงๆเรย มั่ยรุว่าทำไม
พอจบพิธี ครูก้อให้กลับไปที่ห้องเรียน เซ็งโคดๆเรย แทนที่จะให้พักเรย กลับให้ไปเรียนต่อ ไม่แฟร์เรย
คิดว่าถ้าลงจากหอประชุมแล้ว จะไม่ได้เจอหน้า เค้า ก้อเรยดูซึมๆไป แต่พอ เค้า มาจริงๆซึมยิ่งกว่าสิ่งใด
ไม่กล้ามองหน้าโคดๆ เหมือนมีคำพุดที่อยากจะพุดออกไป แต่ก้อพุดไม่ออก
ก้อเรยได้แต่ทำตัวเฉยๆเหมือนคนไร้ความรู้สึก และเราก้องี่เง่าเอง ทั้งที่เห็นว่า เค้า ใส่ชุดจุฬาฯอยู่
ก้อดันพูดออกไปว่า อยู่ธรรมศาสตร์หรอ ตอนนั้นอะ พุดไม่คิดเรยจิงๆ เหมือนสติหายไปชั่วครู่
จากนั้นก้อไม่มีอะไรจะพุด แล้ว เค้า ก้อเดินจากไป....
เตยก่าลูกเราก้อเดินมาที่ห้องพอดี เรากำลังไม่มีอารมอยากจะพุดอะไร พอเห็นเตย ก่าลูกแล้ว
ก้อเรยกอดลูกทีนึงและน้ำตามันก้อซึมๆอกมา แบบไม่ตั้งใจ จากนั้นก้อเดินลงไปไหว้ครูบัว
ตอนพักก้อเรยไปนั่งเร่นที่ห้องลูก ทำให้พลาดโอกาสที่อยากจะให้เกิดมากขึ้นที่สุดไป แย่จริงๆ
เหตุการณ์ที่ว่านั่นก้อคือ อยากให้เค้าย้อนกลับมาคุยด้วย และมันก้อเกิดจริงๆ แต่เราดันไม่อยู่
โง่เอง เพื่อนเล่าให้ฟังว่าเค้า ย้อนกลับมาที่ห้องและหาเราอยู่แต่เนื่องจากเราไม่อยู่ เค้าก้อเดินตามหา ทั้งๆที่เราไม่รู้เรย
เพื่อนเราก้อถามว่าทำไมเค้าไม่โทรหาเรา เค้าบอกว่าอย่าดีกว่า อืมม...ก้อเข้าใจ
เพราะถ้าโทรมาคงจะเกิดสภาวะ สายว่าง ขึ้นแน่นอน และอาจคุยแบบเย็นชา ทำให้เจ็บเข้าไปใหญ่
หลังจากที่พลาดโอกาสนั้นแล้ว แน่นอนว่าโอกาสดีๆไม่เกิดขึ้นอีกครั้งแน่นอน
เสียใจโคดๆ แต่เค้าก้อน่ารักและสวยขึ้นแหละ พุดจากใจจริงๆ แต่พอเห็นหน้าเราก้อไม่กล้าชม ไม่กล้าพุด
ทั้งๆที่คิดว่าจะพุดด้วยกันดีๆ แบบรุ่นพี่รุ่นน้องได้ แต่ทำไม่ได้เรย ทำตัวเอง ทำเป็นคนเย็นชา
ไม่รู้สึกอะไร ทั้งๆที่ข้างในแค่เห็นหน้าก้อดีจัยจะบ้าตายอยู่แล้ว
ก้อนับว่าเป็นเรื่องที่ดีและไม่ดีที่เกิดขึ้นและอยากเขียนเก็บไว้ จะได้ไม่ลืมเค้าคนนั้นไง
สุดท้ายนี้ถ้าเค้ามีโอกาสได้เข้ามาอ่าน ก้ออยากให้เค้าได้รู้ว่า เรายังคงเหมือนเดิม
ยังคิดถึงและเป็นห่วงอยู่เสมอ ขอให้โชคดีในรั้วมหาลัยฯและมีแต่สิ่งๆดีเกิดขึ้นก่าเค้าและกัน.... June 03 เขียนถึงคนรัก...salute!!! นะคับ คราวก่อนอัพแบบมะมีสาระ คราวนี้ก้อไม่ต่างกันแหละ หะๆๆ
คราวนี้จะขออัพถึงคนที่เรารักนะคับ...
ขอเริ่มด้วยเพลงที่อยากให้คนๆนั้นรู้นะคับ...
คิดถึง-peacemaker
หลับตาลงยังรู้สึก ท่ามกลางความอ้างว้างในหัวใจ
ค่ำคืนยาวนาน กับความเดียวดาย
และลมหายใจที่ว่างเปล่า
อยากให้เธอได้สัมผัส กับความห่วงใยที่มีให้เธอ
ได้ยินเสียงของพระจันทร์ที่กล่อมเธอฝันดี ให้เธอได้รู้ตลอดไป
ว่าทุกเวลา ที่ที่จะบอกเธอ ให้เธอได้รู้และเข้าใจ
เราห่างกันแสนไกล ยังมีอีกคำในหัวใจ ว่าคิดถึงเธอ เมื่อเราห่างกันแสนไกล มีคำหนึ่งคำจะพูดไปให้เธอได้รู้
จะแทนความหมายความห่วงใย ฉันคิดถึงเธอ จริงๆแล้วเนื้อเพลงมันก้อแทนความในใจที่อยากจะบอกไปเกือบหมดแล้วแหละ
แต่ว่ามันก้อมีคำพุดที่อยากจะพุดออกมามากมายแต่ว่า พอเอาเข้าจริงก้อพุดออกมาไม่ได้
คนเรามันก้อแปลกอย่างงี้แหละ....
ปั๊บ เรายังคงรอแกกลับมาอยู่ตลอดหนึ่งปี เรารอแกมาตลอดเรยนะ เผื่อแกไม่รุ
เราคิดถึงแกมากเมื่อแกห่างเราไป เราเสียใจเมื่อแกจะไปอยู่ที่นู่นเรย
แต่เราเข้าใจ ยังไงเราก้อรักแก และเรารู้ว่าแกรัก แม้แกจะรักคนอื่นมากกว่า
เราก้อเข้าใจ เราเข้าใจทุกอย่างในแบบของเรา คนอื่นสำคัญกับแก อาจจะยกเว้นชั้น
ก้อเอาเถอะ ยังไงแกก้อยังเป็นคนที่เรารักอยู่ดีนะ เพื่อนกันตลอดไป
รักแกที่สุด ของที่สุด ที่รักเราจะมีให้ใครได้.....ซึ้งนะเนี่ย
คนที่สอง พี่ฝ้าย ก้อเหมือนมีเรื่องอยากจะคุยด้วยแต่ก้อไม่มี ไม่รุ้เหมือนกันว่าทำไม
ไม่มีเหตุผลเรย ยังไงพี่ฝ้ายก้อยังเป็น พี่คนนึงที่เรารักอยู่ดี และเราก้อคิดถึงพี่ฝ้าย
ไม่รุ้ ไม่แน่จัย มันงง กับสิ่งที่เกิดขึ้น เราเองก้อไม่เคยถามเหตุผลว่าทำไม และเราเองก้อคง
ไม่อยากจะรุ้เหตุผลนั่นแหละมั้ง ยังไง ก้อขอให้พี่ฝ้ายยังเห็นเราเป็นรุ่นน้องคนนึงก้อยังดีแหละนะ
เราอาจทำเรื่องอะไรไม่ดีไป โดยไม่รุ้ตัวก้อขอโทดด้วย และขอบคุนสำหรับทุกสิ่งที่ให้มา....มันค่อนข้างมีค่ามากเลยทีเดียว
คนสุดท้าย ก้อคือมะเหมี่ยวน้องรักที่สุด ของพี่ผึ้งเอง
ตั้งแต่ขึ้นม.5มาไม่ได้ติดต่ออะไรไปเรย คิดถึงเหมี่ยวอยู่ตลอด คงรู้แล้วใช่มะ
เพราะรักที่ให้เหมี่ยวเป็นรักที่ให้แบบให้ไปเลย ไม่ขอรับคืน
ทั้งห่วงใย ทั้งคิดถึง ทั้งรัก ได้แต่พุดแต่ไม่ได้ทำอะไรให้เลย
รอ รอ ให้เหมี่ยวมามาแตร์ รอวันที่จะได้เจอกันอีก
ปีนี้คงไม่ได้กลับไปวาสุแน่เรย เพราะงานยุ่งมากๆและไม่อยากไปด้วย
ถึงอยากไปเจอเหมี่ยวมากแค่ไหน แต่ก้ออาจไปไม่ได้อยู่ดี แต่ยังไง ก้ออยากให้
รู้เอาไว้ว่า พี่ผึ้งคนนี้ รักเหมี่ยวเสมอ แบบน้องสาว ที่ไม่มีใครมาแทนได้เรย
ดูแลตัวเองดีๆนะน้องสาวสุดรัก รักสุด
ขออัพเพียงเท่านี้แหละ เรื่องที่อยากจะบอกคนที่รักก้อหมดแล้ว
อ่อๆ อีกเรื่อง วันรับเกียรติบัตรอ่ะ โคดสั่นเรย ตัวนี่สั่นริกๆ 555+ก้อมันตื่นเต้นนี่หว่า
ได้ที่2 เชียวนะ ปีนี้ต้องเอาที่ดีๆให้ได้เรย....
ขอบพระคุนทุกท่านที่เข้ามาอ่านและเม้นนะคับ
May 15 สิ่งที่ต้องเผชิญหน้า ข้าน้อยเองก้อไม่ได้อัพเสปซมาตั้งนานแล้ว จะว่าไปเมลนี้ก็ไม่เคยมี บัดนี้มีเรื่องเครียด เรยมาอัพระบายนิดหน่อย..
เมื่อข้าน้อยโตขึ้นก้อเรยรุ้ตัวว่าต้องพบกับอะรัยมากมาย ที่ทำให้ตัวเองกลายเปนคนโรคประสาท แบบอ่อนๆไปซะแล้ว เป้นโรคคิดมากไปซะทุกเรื่อง ได้พี่ของข้าน้อยเตือนสติ ให้ปล่อยวาง ก็รุ้สึกดีขึ้น ต้องขอบพระคุณท่านพี่จริงๆ
ปีม.4ทีผ่านมาก้อมีเรื่องเกิดขึ้นที่ทำให้ดีจัย แล้เสียจัย แต่มันก็ผ่านมาแล้ว ก้เลิกคิดและพอจะปล่อยวางได้บ้าง เรื่องที่สนุกๆระหว่างเพื่อนมันก้พอจะมีบ้าง แต่ถ้าดูโดยรวมแล้ว มันต้องปรับตัวเข้ากับอะรัยที่แตกต่างอยู่ค่อนข้างมาก ดังนั้นก็เรยมีปัญหาทางด้านสุขภาพจิต เล็กน้อย อยู่ที่รร.อาจจะเหนว่าเฮฮา แต่จริงๆแล้วมันก้อเส้าอยู่ข้างใน และกลายเป็นคนอ่อนไหวง่ายมาก อารมก้รุนแรงขึ้น ปีนี้ก้อเรยตั้งใจว่าจะต้องทำใจให้เยน และเปนคนที่สุขุมให้มากกว่านี้ จะไม่ร้องไห้อีก
ปีที่ผ่านมา มีเรื่องรุนแรงที่กระทบจิตจัยอยู่ประมาณ 2 เรื่องด้วยกัน เรื่องแรกค่อนข้างรุนแรงและทให้เสียใจมากๆๆมากถึงมากที่สุดเรยล่ะมั้ง กว่าจะทำตัวให้หายจากความเส้าได้ก้อหลายเดือนอยู่ จากนั้นไม่นาน ก้อมีนางฟ้ามาโปรดข้าน้อย ก้อทำให้มีความสุขมากๆไปได้แค่ ประมาณ 2อาทิตย์เองมั้ง จากนั้นนางฟ้าองค์นั้นก้อจากไป ทำให้เสียใจเป็นครั้งที่2 แต่ใช้เวลาไม่นานก็หาย เพราะชินแล้วล่ะมั้ง
และเมื่อไม่นานมานี้ ก็มีเรื่องเข้ามาให้คิดอีก เรื่องแรกมันก้อเป้นเรื่องเก่าๆที่ถูกขุดขึ้นมา ก้อทำให้รุ้สึกเจ็บปวดอยู่บ้างแต่ก้อพยายามไม่คิดก้อเรยไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่นัก ส่วนเรื่องที่สองนี่ แย่มาก เพราะเกี่ยวกับอนาคตของเรา ซึ้งที่จริงเราควรจะเลือกเอง ไม่ใช่ให้ใครมากำหนด แต่คนมันมีสังคม ก้อช่วยไม่ได้ เรื่องนี้ก้อต้องรอการตัดสินต่อไป
สิ่งที่จะต้องเผชิญหน้า ก้อคือ จิตใจของตัวเอง ที่ต้องทำให้แข็งกว่านี้ ต้องตั้งใจและทุ่มเท กับเรื่องที่สำคัน เรื่องที่ไม่สำคันก้อทิ้งมันไป ใส่ใจก้อเสียสุขภาพจิตป่าวๆ ดังนั้นทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ข้าน้อยตั้งใจ....ที่จะทำ และต้องทำให้ได้
|
|
|
